Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

το μεγάλο μας τσίρκο

χτές μερικές χιλιάδες άνθρωποι στην αγωνία τους να σώσουν τις συντάξεις τους και την ζωούλα τους υποθήκευσαν για πάντα το μέλλον όλων μας, 
μόνο που ξέχασαν που κάποια πράγματα απλά επαναλαμβάνονται..

τουλάχιστον άς μάθουν να διαβάζουν:


Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει

το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,

μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.


Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

για να μην ξεχνιώμαστε

αύριο εκλογές έτσι;

 
                                                                                   (ακούγεται με δυνατά τα ηχεία)

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

πυγολαμπίδες ταξικής μνήμης



Ποιός είπε ό,τι δεν υπάρχει προλεταριακή κουλτούρα;

                                                                              (από την απεργία μεταλλωρύχων στην Λυών της Ισπανίας)

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Empty Walls



μόνο τα παιδιά δεν χρειάζονται τον ύπνο, γιατί διαρκώς κάνουν όνειρα..



Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Για την ατελείωτη νοσταλγία του τοπίου..


 Ατενίζοντας μαζί την θάλασσα,
προσδοκώντας τα αύριο που θα'ρθουν,
περιμένωντας κοινά φεγγάρια,
χτίζοντας τις στιγμές με καρτερία..



πόσο άδειες οι ματιές όταν δεν γεμίζουν με φωτιά